PRESS RELEASE
Hoe ik bij Verni’cage belandde en waardoor ik besliste eraan deel te nemen.
Op 12 februari 2012 ontving ik de vraag of een deelname aan een kunstenfestival te Antwerpen Noord mij kon interesseren. www.vernicage.be
De vraag kwam van Michael Lazic, die mij informeerde dat het festival de bedoeling had om een grote oude ruimte van het Stuivenberg badhuis sfeervol te metamorfiseren tot een kunstruimte met verschillende kunstdsciplines, van beeldende kunstenaars, schilder-en tekenkunst, fotografie en performances door mensen met beperkingen die door Michael geoefend werden voor een optreden , een ballet met spiegel (eeuwig symbool); Chinees Wester theater, muziek, kleinkunst en een Derwisj optreden ( dat ik van Tunesië kende) zouden aan bod komen.
Het hoofddoel lag in een heterogene benadering, die vooral ingesleten cliches bij het kijken naar kunst moest openbreken. Dat vond ik een fantastisch idee. Ook de ontmoeting met de vele verschillende kunstenaars leek me onweerstaanbaar boeiend.
De heldere exotische kleuren, en de totale vrijheid in de vorm , niet naïef, maar wel zo aangevoeld door de kijkers, met iets gebrekkigs als stijlvorm, de mens is dat ook, waren de aanzuigpunten van mijn werk voor Michael Lazic.Hopelijk kan dit de kijker ook boeien, maar staat hij even stil bij de diepgang en dubbele betekenis van ’t werk. Plaats hebben in een multiculturele buurt was voor mij een ander doorslaggevend aantrekkingspunt.
Twee dagen ontmoeting met kunstenaars uit andere diciplines :
De dans , als toenadereing in verschillende cultuur gedacht : jonge derwisjen in hun monotone draaibewegingen en urban girls in hun rolbewegingen over de vloer op de hypnotische bolero van Ravel.. Meditatieve derwisjen als lichtfiguren en archaische , eentonige muziek met de fluit als vertolker van extreme eenzaamheid uit een andere, oosterse wereld.
Muziek in zeer verschilllende benaderingen : koorzang , begeleidende life zang voor dans in eigen composities, en luchtig entertainement van scarabee.
De wat droge stem van Kris Dane ondersteund en aangevuld met de jazz stemmen van de findelsisters uit Graz. Dit bracht hem een ritmische accenturering, verzachtte zijn sound en varieerde zijn klank
Mari Laure Beraud chansons sloten af met een typisch Duits Franse benadering : een Piaf -of Dietrichachtig geluid.
Theater: het verhaal in samenspraak en begeleid met instrumenten als stemmen.
- Cleurens schilderijen en foto’s van S. Buijs aan de muren, hingen er wat stil en bewegingsloos bij . Een confrontatie van de wereld der stilte , symboliek, kleur en introvertie waar je je moet in verdiepen, met de wereld van indringend geluid en beweging, dynamiek, duisternis, actie. Twee totaal verschillende werelden : confrontatie maar tevens beperking. Een rustruimte om te vertoeven na de optredens.
Spiegel in spiegel : subtiele dialoog van de mens met zijn spiegelbeeld , in een grootse video ,enorme projecties van beweging der figuren die zichzelf ontmoeten en variëren. Daarna de spiegel als kader gebruiken : suggereert de beperking , het ingesloten zijn , het alleen maar kunnen bewegen binnen dat kader. Zo is de mens. Ontroerende opvoering van mengelmoes, collectief van psychiatriscche patienten uit Duffel , open verwoord door de verdienstelijke training van de choreograaf.
De dans, van de organisatoren vormt een hoogtepunt. De soundscapes van lichamen verbonden aan draden en aan versterkers geeft het geluid van oorlog, bombarderen, denderende vliegtuigen, knetteren van metrailletten Een performance die een oorlogstrauma in de taal van de dans brengt voor mij. Zeer imposant., sterk beeldend.
De melancolische zang van Elke de Mey, intimistisch, dromerig, slaapkamerfolk een zeer eigen specificatie in de muziek.
De multimedia North Face en collective, een interactie tussen de ijle stem van een Finse een electronische piano ,Jazzy samenspel met (begeleiden) de immense prachtige video projectie van Joop Pareyn , sound design en 2 dansers vormden een zeer hedendaags origineel geheel.
De technische variaties en fysiek artistieke perfectie in de ring en aan de touwen, aan het rode lint, van de Newa compagnie waren ruimtelijke sculpturen , aansluitend bij het beeldend werk.
Het zien van andere disciplines kan zich misschien tot nieuwe vormen van kunst ontwikkelen, alhoewel ik het idee heb dat ze elk hun zeer eigen wereld bestrijken die een andere instelling vraagt.